Als kind was ik ervan overtuigd dat ik een verborgen talent had. Ik wist alleen nog niet wat het was, dus besloot ik op zoek te gaan. Het was mijn liefste wens om mooi te kunnen tekenen en schilderen en daar later natuurlijk heel beroemd mee te worden. Elke maandagochtend hadden we een tekenklasje op de kleuterschool en ik besloot van die gelegenheid gebruik te maken om erachter te komen of ik misschien tekentalent bezat. Ik wilde dit goed aanpakken, dus ik verzon een plan.

Allereerst bedacht ik me dat het een goed idee was om te beginnen met iets na te tekenen. Als ik dat eenmaal onder de knie had kon ik daarna verder gaan met eigen dingen verzinnen. Die zondagmiddag spendeerde ik uren met bladeren in al mijn mooie sprookjesboeken om een geschikte tekening uit te zoeken. Uit ervaring wist ik dat we in het tekenklasje maar een beperkt aantal kleuren tot onze beschikking hadden. Daar moest ik dus rekening mee houden. Uiteindelijk zocht ik een tekening van Sneeuwwitje uit. Ik bekeek het plaatje en probeerde alle details zo goed mogelijk in mij op te nemen. Ik bestudeerde het net zolang tot ik er vertrouwen in had dat de afbeelding in mijn geheugen gegrift stond.

De volgende ochtend rende ik met vlinders in mijn buik naar school. Ik kon bijna niet wachten om uit te testen of ik echt zo goed kon tekenen als ik hoopte. Gewapend met schilderkwast en verf ging ik enthousiast aan de slag. Toen ik klaar was bekeek ik de tekening aandachtig. Het eindresultaat was helaas niet meer dan teleurstellend te noemen. Perfectionistisch als ik toen al was voldeed dit schilderwerkje in het geheel niet aan mijn maatstaven. Het leek in de verste verte niet op de mooie tekening van Sneeuwwitje uit het Disneyboek die ik de dag daarvoor zo uitvoerig had bestudeerd. Terwijl de kleuterjuf mij complimenten maakte omdat het überhaupt nog ergens op leek, huilde ik tranen met tuiten omdat mijn droom om een beroemde kunstenares te worden in duigen was gevallen.

Na deze teleurstelling ging er wat tijd overheen voor ik weer iets nieuws durfde te proberen. Ik raakte pas weer geïnspireerd toen ik de Disneyfilm Doornroosje zat te kijken. Doornroosje was mijn lievelingsprinses en ze kon net als alle andere prinsessen natuurlijk ontzettend mooi zingen. Voorzichtig besloot ik om de mooie zang van Doornroosje na te zingen. Er klonk een frêle stemmetje met een lichte trilling er in, maar ik haalde wel alle hoge noten. Dit waren mijn eerste stapjes op het muzikale pad. Sinds die dag is zingen een groot onderdeel van mijn leven geworden. Het is mijn grootste vreugde en mijn grootste troost.